“ARKHÉ “
(70 × 120 cm · 82 × 140 cm · 100 × 170 cm)
Zamansız bir anda, ARKHÉ’nin derinliklerinde, mekânın ve zamanın henüz ayrışmadığı bir boşlukta bir alan açıldı. Bu alan, ne bir başlangıçtı ne de bir son; ilk ilkenin beden bulduğu bir arayüzdü.
Orada yüzü maskelerle gizlenmiş insanlar vardı. Her biri bir rol taşıyordu; kimisi savaşçı, kimisi bilge, kimisi bekçi… Bu maskeler sayesinde kendilerini sunuyor, toplumsal oyunların içinde yer alıyorlardı. Ancak maskelerin ardında, kim olduklarını kimse bilmiyordu – belki onlar bile.
Bu insanların arasında küçük bir çocuk dolaşıyordu. Çocuk, henüz bölünmemiş algısıyla her şeye dokunuyor, görünmez iplerle kum saatiyle oynuyordu. Oyun oynarken zamanın ne demek olduğunu bilmiyordu; geçmişi ve geleceği yoktu, sadece anın içinde var oluyordu.
Uzakta bir kuş ve beyaz bir geyik benzeri yaratık oturuyordu. Hayvanlar, içgüdünün ve bölünmemiş özün temsilcileriydi. İnsanlar maske takarken, onlar oldukları gibi görünüyordu. Kuş etrafı seyrederken, geyik toprakla ve köklerle bağlantı kuruyordu. Onlar için zaman yoktu; sadece varoluş vardı.
Bir köşede, kum saatinin altında, yüzsüz bir figür sessizce oturuyordu. Ne maske takıyor ne de oyuna katılıyordu. Duru, hareketsiz ve dingindi. Her şeyi izliyor ama hiçbirine karışmıyordu. Bu figür, tanıktı: bilincin gözlemleyen yanı, olup bitenleri etiketlemeden gören taraf.
Kum saati ise alanın tam merkezindeydi. Kumlar akmıyordu; sanki zaman askıda duruyordu. Saatin içindeki yüz, bilincin zamana hapsolmuş yanını simgeliyor, üstünde duran figür iplerle aşağı sarkıttıkça, yukarıdaki ve aşağıdaki katmanlar arasında bir köprü kuruluyordu.
Zeminden kökler uzanıyor, bitkiler filizleniyor, beyaz çiçekler açıyordu. Bu kökler, bilincin en derininden yüzeye uzanıyordu. Bir yerde dev bir göz, bir embriyo gibi kıvrılıp duran bir forma bakıyordu; bu, yeni bir benliğin ya da düşüncenin oluşma anıydı.
Maske tutan bir el de vardı. Elin sahibi görünmüyordu; belki de her birimizdik. Maske, elden ele dolaşan bir nesne gibiydi; herkes dilediğinde onu takıp çıkarabiliyordu.
Bütün bu figürler, olaylar ve semboller, lineer bir hikâyenin parçaları değildi. Onlar ilk ilkenin farklı tezahürleriydi. Zamanın, kimliğin, doğanın, oyunun ve tanıklığın aynı anda ve aynı yerde var olabileceğini gösteriyorlardı. Maske takan da, maskesiz oturan da, çocuk da, hayvan da, kum saati de – hepsi tek bir alanın unsurlarıydı.
Ve hikâye şöyle bitti ya da hiç bitmedi: ARKHÉ, her şeyi mümkün kılan o ilk ilke olarak durmaya devam etti. Maske takan bir gün maskesini çıkarırsa, çocuk oyunu bırakıp tanığa yaklaşırsa, kum saati tekrar akmaya başlarsa… tüm bu değişimler yine o aynı alanın içinde olacak. Çünkü bu hikâye, bir sona değil, sürekli bir varoluşa işaret ediyor – hikâye olmadan, alan olarak var olmaya.
*
In a timeless moment, deep within ARKHÉ, a space unfolded where matter and time had not yet separated.
This space was neither a beginning nor an end; it was an interface where the first principle took form.
There were people whose faces were concealed by masks.
Each carried a role—some warriors, some sages, some guardians.
Through these masks they presented themselves, taking part in social games.
Yet behind the masks, who they truly were was unknown—perhaps even to themselves.
Among them wandered a small child.
With an undivided perception, the child touched everything, playing with the hourglass through invisible strings.
While playing, the child did not know what time meant; there was no past or future—only presence within the moment.
In the distance sat a bird and a white, deer-like creature.
The animals were embodiments of instinct and the undivided essence.
While humans wore masks, they appeared as they were.
The bird observed its surroundings; the deer remained connected to the soil and its roots.
For them, there was no time—only being.
In one corner, beneath the hourglass, a faceless figure sat in silence.
It wore no mask and took no part in the game.
Still, motionless, and serene.
It watched everything without intervening.
This figure was the witness—the observing aspect of consciousness, seeing without labeling what occurs.
The hourglass stood at the very center of the space.
Its sands did not flow; time itself seemed suspended.
The face inside the glass symbolized the part of consciousness trapped within time,
and as the figure standing above lowered invisible strings, a bridge formed between the upper and lower layers.
From the ground, roots extended, plants sprouted, white flowers bloomed.
These roots reached from the deepest layers of consciousness toward the surface.
Somewhere, a vast eye gazed upon a form curled like an embryo—
the moment of a new self or thought coming into being.
There was also a hand holding a mask.
Its owner was unseen—perhaps it was each of us.
The mask passed from hand to hand, an object anyone could choose to wear or remove.
All these figures, events, and symbols were not fragments of a linear story.
They were different manifestations of the first principle.
They revealed that time, identity, nature, play, and witnessing can exist simultaneously, in the same place.
The masked and the unmasked, the child and the animal, the hourglass itself—
all were elements of a single field.
And so the story ended—or perhaps never ended at all.
ARKHÉ remained, as the first principle that makes everything possible.
If one day the masked removes the mask,
if the child leaves the game and approaches the witness,
if the hourglass begins to flow again…
all these transformations will still occur within the same field.
Because this story does not point toward an ending,
but toward continuous being—
not as a narrative, but as a field of existence.
Ebat seçenekleri: 70x120 cm / 82x140 cm / 100x170 cm
Derinlik: 5 cm
Teslimat: 7 iş günü